3.17 - મશરૂમ / મનીષા જોષી


આકાશમાં કાળા ડિબાંગ વાદળો ઘેરાયાં કરે છે.
રાક્ષસી વીજળી ઝબકારા મારે છે.
તારાઓ તો ક્યાંય અદૃશ્ય થઈ ગયા છે.
ચીસો પાડીને બોલાયેલા બધા જ નિઃસહાય શબ્દો
ફરી એક વખત આકાશી ગર્જનામાં દબાઈ ગયા !
વરસાદ હવે થંભી ગયો છે. ખુશનુમા ઠંડક છે.
આ પર્વત આખો લીલોતરીથી શોભી ઊઠશે.
લોકો ખુશ છે કે શહેરનું તળાવ છલકાઈ ગયું છે.
એ સિવાય પણ કેટલું બધું બની ગયું !
મારી અગાશીમાં મેં વાવી હતી એ કોથમીર તૂટી ગઈ.
જેને અડતાં પણ ડર લાગે એવા
તાજા જન્મેલા બાળક જેવાં, સુંવાળાં મશરૂમ
રસ્તા પર વહેતાં આ પાણીમાં ડૂબી ગયાં.
મારા ઘરના છાપરા પર, રૂમાં વીંટાળીને મેં ફેંક્યો હતો,
એ દૂધિયા દાંતને પણ આ પાણી
શહેર બહાર, સમુદ્રમાં લઈ ગયાં.
નિર્દોષ મારો એ દાંત હવે, સમુદ્રના પેટાળે પડેલા
અસંખ્ય ધોળાં છીપલાંઓમાં ભળી જવાનો.
આકાશમાં મેઘધનુષ્ય દેખાયું છે.
પણ મને તો હવે એક જ સ્વપ્ન આવે છે,
સમુદ્રના તળિયાનું !
અને હવે દરેક માછલીને હું શંકાથી જોઉં છું.
મારો દાંત એના પેટમાં છે,
કે કોઈ રાણીના આભૂષણમાં જડાયેલો છે.
કે પછી શંખના પાઉડરમાં પીસાઈ ગયો છે?
બહાર રસ્તા પર રાત્રે રઘવાઈ થઈને ફરતી હતી
એ ગાય પર વીજળી ત્રાટકી,
અને એ પણ હવે નથી રહી.
દૂધિયા દાંત જેવી એ ગાય ક્યાં ગઈ?


0 comments


Leave comment