6.2 - સાપેક્ષતા / મનીષા જોષી


રાત્રિનું ઊંઘરેટુ વૃક્ષ,
એની ભૂખરી ડાળીઓ,
લીલાં પાંદડાંઓ,
વૃક્ષની એમ તદ્દન નજીક હું ઊભી રહું છું,
સાવ નિરપેક્ષ બનીને.
મને ખબર પડી જાય છે,
વહાણોની આંખે દેખાતી ક્ષિતિજોની
છતાંયે હું ચાલ્યા કરું છું
દરિયાની કોરે કોરે
જાણે સંભળાતો જ ન હોય
ભરતીનો અવાજ !


0 comments


Leave comment