22 - ને ખરી જાય અજવાસ / ધીરેન્દ્ર મહેતા


નભ ઝરણ સાથે વહેતું થયું રે જગે,
પર્વતો કિન્તુ માંડી ન શક્યા ડગે !

બસ હવે મોગરો એકલો તગતગે,
ને ખરી જાય અજવાસ આવી શગે !

બુંદ બે પાંપણે પર ઠરી જે કદી,
આજ તોરણ બની આંખમાં ઝગમગે !

આટલી ગતિ નહોતી કદી રક્તમાં,
કોણ આ રક્ત સાથે ફરે છે રગે !

કમ્પ આ શીદને ઓકળીયું મહીં,
રાત આખીય ભીંત્યું ભલા ડગમગે ?

ત્યાં અડાબીડ જંગલ ખડું થઈ ગયું,
એક તરણું ફરક્યું જ મારા દૃગે !

શૂન્યતા ના રહી ક્યાંય ઘરમાં પછી,
આવતાંવેંત આકાશ આપ્યું ખગે !

૯-૭-'૭૬


0 comments


Leave comment