17.3 - વિજોગણ / અરદેશર ખબરદાર


(ઢાળ : શેરી વચાળે ઊભી'તી ને નરમળ નરમળ જોતી'તી .)

શિયાળો શૂળે ગયો ને ઊનાળો ધૂળે વહ્યો,
સરવરિયાં છલકે રે મારી આંખમાં;
દીપ હોલાયા આંગણે ને ફૂલ સુકાયાં ફાગણે,
સરવરિયાં વરસે રે શ્રાવણ સાખમાં ૧

કાગ આ બોલે બારણે ને દોડી જાઉં ઓવારણે,
ઊના રે ધખતા ત્યાં સૂના ઓટલા;
કોયલડી કૂ કૂ કરે ને કુંજલડી ચટકું ભરે,
ઓળું ને ખોળું રે દિનભર ચોટલા. ૨

સપનામાં કંઇ સાંપડે ને જાગી નજરે ના પડે,
ખાલી રે ઓશીકાં ખૂંછે હાથને;
નીંદર નાવે આંખડી ને પળપળ પલકે પાંખડી,
લાગું રે ઘેલી હું સહિયર સાથને. ૩

વીજ પડે કંઇ ઓતરે ને ચમકી દોડું ચોતરે,
શીળા રે વાતા દખ્ખણના વાયરા;
તારલિયા સહુ ચીંધતા ને હૈયાં મારાં વીધતા,
વિખરાતા મારા રે દિલના ડાયરા. ૪

પૂછું પળતાં પંથીડાં ને પૂછું ઊડતાં પંખીડાં :
મારગડે દીઠો રે કો વરણાગિયો ?
મારગડા તો ધગધગે ને સૂના ડુંગર ડગમગે'
વાટે રે વહેતા જોગી વેરાગીઓ. ૫

દેહલડી ધરણી ઢળે ને નયણાં મારાં નીગળે,
જીવડલો તલખે રે કાળા કાલમાં : -
બોલ્યા ઘૂંઘરા બારણે ને છાંટ્યાં નીર ઉતારણે,
ઝરમરિયાં ઝમકે રે ઝગમગ, વહાલમા ! ૬


0 comments


Leave comment