18 - સંતપ્ત મનને એટલે શાતા વળે નહીં / પંકજ વખારિયા


સંતપ્ત મનને એટલે શાતા વળે નહીં –
કાયમ બધીયે વેદના વાદળ બને નહીં !

કિલ્લોલ બારણેથી જ વળગી પડે અને
ફેંદી વળે છે થેલી, કશું નીકળે નહીં

તારી એ પળમાં કેવી રીતે હું વસી ગયો ?
ઉલ્લેખ જેનો મારી સ્મૃતિમાં મળે અહીં !

અંધારું એટલું તો ડરાવી ગયું મને –
દસ્તક દે સૂર્ય ખુદ છતાં દ્વારો ખૂલે નહીં

વચ્ચેથી આપણી હવે એવી નદી વહે
હોડીઓ ડૂબી જાય છે ને પુલ બને નહીં

(૨૫ ફેબ્રુઆરી ૧૯૯૩)



0 comments


Leave comment