19 - નણદી / દામોદર બોટાદકર


(નાથ ! આજ આવોને મારે ઓરડે-એ ઢાળ)

ઊગ્યો આજ આદિત્ય આશાભર્યો,
એનો ઓછો રે –કાંઈ ઓછો ઉજાસ;
નણદી ! આવો ને, મારે આંગણે.

મારે બારણે બોલ બળેવના,
એનાં એાછાં રે- હજુ ઓછલાં હાસ. નણીદી ! આવોને૦

હું તે નેહભર્યા દઉં નોતરાં,
વહેલા આવો રે મારા ઉરના ઉજાસ; નણદી૦
પરદેશણ આવાને પોપટી,
મારે હૈયે રે રૂડાં હીંચજો હાસ. નણદી૦

જરી ઝબકો વિજોગણ વીજળી !
અજવાળો રે મારા રંક અાવાસ; નણદી૦
આવો-આવોને મહિય૨મીઠડાં,
તમે આવોને મારી સાસુના શ્વાસ. નણદી૦

બળિરાય સમા તમ બન્યવા,
વારે વારે રે જુએ બહેનની વાટ; નણદી૦
તમે આવો 'રમા' લઈ રાખડી,
અમ ઉરના રે ઊંડા હરજો ઉચાટ. નણદી૦

લૂખી-લૂખી અાશિષ તે લેકની,
એવા લૂખા રે એના સંગના લહાવ;નણદી૦
રસે ભીની રૂડી તમ રાખડી,
એવા ભીના રે ભોળા હૈયાના ભાવ. નણદી૦

તમ પાવન પાયને પૂજતાં,
મારાં પળમાં રે સહુ પાપ પળાય; નણદી૦
એક ઊધડે અાંખ અધુકડી,
મારે ભવને રે રૂડાં ભાગ્ય ભરાય. નણદી૦

તમને આપું નમન મારા નેણનાં,
આપું–આપું રે મારા હૈડાના હાર; નણદી૦
અાછા ઉરની ઉતારીશ અારતી,
વહાલાં આવો રે મારાં દાનનાં દ્વાર. નણદી૦

મારાં બાળાં–ભોળાં શાં ભાણેજડાં
ધરી અકે રે એને લાવજો સંગ; નણદી૦
એને મીઠડાં લાડ લડાવવા,
ઉર ઊંડો રે કાંઈ ઉછળે ઉમંગ. નણદી૦

તમે રીઝો તો રીઝી રમા રહે,
દુભવતાં રે કાંઈ દેવ દુભાય; નણદી૦
તમ હેતમાં હેત પ્રભુ તણાં,
તમ સંગે રે સહુ તીર્થ સદાય. નણદી૦


0 comments


Leave comment