1.3 - સાંજનું આકાશ / મનીષા જોષી


હમણાં હમણાં હું ઘણીવાર ઊંધમાં
પલંગ પરથી પડી જઉં છું.
થોડી વાર બેસી રહું છું
અને પછી ખૂબ ગુસ્સો આવે છે.
આ ગંધારાં જળચરો ! પાણીમાં મૂતરે,
એમાં જ તરે, મોટા થાય.
અને એક દિવસ તરવૈયાની શાનથી
એ જ પાણીમાં મરે.
તો રેતીની અંદર દટાયેલા, મૂછો ફફડાવતા ઊંદરો
લોહીનું દબાણ વધી ગયું હશે આખરે,
એટલે ક્યારેય બહાર જ ન આવી શક્યા,
સાંજનું આકાશ જોવા.
રંગીન, રહસ્યમય અને છતાં
થોડી જ વારમાં પરદો ખૂલે,
સહેજ ઊંચે નજર કરો ત્યાં ઉપર
દેવો ઊભેલા દેખાય. બધું ઝળાંહળાં થઈ જાય.
થોડીવારમાં અલોપ પણ થઈ જાય.
આ ચમત્કારને મારી અંદર સમાવી લઈને
હું જીવું, તોપણ મને મન થાય છે
ઢોર-ઢાંખરની વચ્ચે જઈને ઘાસ ખાવાનું.
દૂધાળા ઢોરની જેમ મારા માલિકને સંતોષવાનું.
કમનીય બનાવી દઉં એની રાતોને.
થાળીએ દીવાની મેશ ભેગી કરી, કપૂર-ઘી ભેળવી,
આંખોમાં આંજણ કરું. મોટી-લાંબી સોયોમાં
રેશમી દોરા પરોવીને ભરત ભરું,
એ સૂતો હોય ને હું મધરાતે બારણે બેસી
સાથિયા પૂરું.
પાણીદાર, કાળી આંખોથી રાત રાતભર પહેરો ભરું.
આ જળચરો, ઊંદરો, દેવો,
કોઈ એને સતાવે નહીં.
આંખોમાં પ્રગાઢ વનની નિદ્રા લઈને પણ
હું જાગીશ, હવેથી.


0 comments


Leave comment