1.17 - પગદંડી / મનીષા જોષી


દરિયાકિનારે શાંત, સ્વચ્છ, કોરા કપડામાં એક પથ્થર પર બેઠી છું.
દરિયામાં એક મોટું લાકડાનું પાટિયું તરી રહ્યું છે.
A FLOATING SIGNIFIER
મને લાગે છે કે મને પણ કોઈએ દરિયામાં ફેંકી દીધી છે,
અને ન જાણે કેટલાયે સમુદ્રોમાં તણાતી,
હવે હું આ સમુદ્રકિનારે મરવા પડી છું.
મારા મોંમાં પાણી, નાકમાં પાણી, પેટમાં પાણી, માથા ઉપર પાણી,
મને કોઈ નીચોવે તો આખો દરિયો ભરાય એટલું પાણી.
હવે આ લાકડાના પાટિયા સિવાય મને કોઈ જ બચાવી નહીં શકે.
આ લાકડાનું પાટિયું હોડી બની જાય.
પછી એના પર સફેદ સઢ ઊગે,
મારા ઘર તરફનો પવન વાય,
અને મારી લગભગ બેભાન આંખોએ જોયું
તો એ લાકડાનું પાટિયું ખરેખર હોડી બની રહ્યું હતું.
અને પછી તો પાણીની ઉપર એક સરસ પગદંડી પણ મેં જોઈ.
હું પથ્થર પરથી ઊઠીને ચાલવા માંડી,
પાણી ઉપરની એ પગદંડી પર,
દરિયાએ ખસીને માર્ગ આપ્યો.
મારી સાડીની એક કિનાર પણ ભીંજાઈ નહીં પાણીમાં.
હું હોડીમાં બેસીને નીકળી પડી ઘર તરફ.
હું ડૂબી રહી છું પાણીમાં.
મારો હાથ નથી પહોંચી શક્તો લાકડાના પાટિયા સુધી.


0 comments


Leave comment