3.3 - છળ / મનીષા જોષી


રગદોળે પંજા માટીમાં,
ગરજે, ચાટે બચ્ચાંઓને,
રાની પશુ. ગુફામાંથી બહાર આવીને
બગાસું ખાય, ગંધાતા મોઢે
તળાવમાં પાણી પીવા ઊતરે
અને પછી હંફાવે સાબરોને.
કયારેક અડધી રાતે એકલો જ
ચાલ્યો જતો હોય વનમાં
ત્યાં સામેથી કોઈ જીપ આવીને ઊભી રહે તો
આંખે અંધારાં આવી જાય બિચારાને,
એ લાઈટથી.
અને પછી, મોટી ફાળ ભરીને
એક થપાટ મારે અને દોડી જાય
ચાર પગે, પલકવારમાં.
પણ એક વખત, જ્યારે આખાયે વનમાં
કાવતરાભરી શાંતિ છવાયેલી હતી, ત્યારે
ઝાડ સાથે બાંધેલી બકરીનું
બેં-બેં સાંભળીને, એ જઈ પહોંચ્યો ત્યાં
અને માંચડો બાંધીને બેઠેલા
બધાના શ્વાસ અધ્ધર થઈ ગયા.
ઝાડ પર બેઠેલા લક્કડખોદના શરીરમાં
લાકડાની ઝીણી ઝીણી ફાંસો ભરાઈ ગઈ.
સૂંઢમાં તળાવ ભરીને નહાતી
હાથણીઓ શાંત થઈ ગઈ.
આ રાની પશુનો માયાળુ પંજો
સ્કૂર્તિથી ઊંચકાયો.
દૂર સામે છેડે રાઈફલની નાળ ગોઠવાઈ.
આંખો...અંતર...અંધકાર...દિશા...
નખ...માટી...લાઈટ...અવાજ...
છળ... કપટ...અને
આમંત્રણ આપતું એક ભરપૂર શરીર.


0 comments


Leave comment